Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rubai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rubai 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Rubai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rubai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
Rubai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Rubai 49بنمود بمن یار میان، یعنی هیچدر پاش فگندم دل و جان، یعنی هیچ
Rubai 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Rubai 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Rubai 58دستارچه حسنی و جمالی داردوز نقش و نگار خط و خالی دارد
Rubai 60ای ماه، غمت جامهٔ دل در خون بردنادیده ترا رخت دل ما چون برد؟
Rubai 69گل بار دگر لاف صفا خواهد زددر عهد رخت دم از وفا خواهد زد
Rubai 74زلف تو ز بالای تو مهجور نشدجز در پی قامت تو، ای حور، نشد
Rubai 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Rubai 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Rubai 81دلها همه از شرح جمالت مستندنادیده ترا به مهر پیمان بستند
Rubai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Rubai 85یارب! نه دلم بستهٔ غمهای تو بود؟چشمم شب و روز غرق نمهای توبود؟
Rubai 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rubai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rubai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rubai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rubai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Rubai 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Rubai 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Rubai 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Rubai 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Rubai 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Rubai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ