Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rubai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rubai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rubai 61گل گفت: مهل، که باد بویم ببردچون خاک به هر برزن و کویم ببرد
Rubai 62گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Rubai 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Rubai 65زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کردبر قامت همچون الفت دالی کرد
Rubai 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Rubai 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Rubai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rubai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rubai 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Rubai 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Rubai 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Rubai 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Rubai 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Rubai 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Rubai 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Rubai 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Rubai 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Rubai 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Rubai 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Rubai 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Rubai 143ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Rubai 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Rubai 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Rubai 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Rubai 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Rubai 163چون دوست نماند دل و جانیم همهچون تن برود روح و روانیم همه