Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
دوشم از کوی مغان دست به دست آوردنداز خرابات سوی صومعه مست آوردند
Ghazal 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Ghazal 312گر کسی در عشق آهی میکندتا نپنداری گناهی میکند
Ghazal 314قلندران تهی سر کلاه دارانندبه ترک یار بگفتند و بردبارانند
Ghazal 315در بند غم عشق تو بسیار کسانندتنها نه منم خود، که درین غصه بسانند
Ghazal 339به سر زلف سیه دوش گره برزده بودخلق را آتش سوزنده به دل در زده بود
Ghazal 343غیر ازو هر چه هست بازی بودما و من قصهٔ مجازی بود
Ghazal 349ترا چه تحفه فرستم که دلپذیر شود؟مگر همین دل مسکین چو ناگزیر شود
Ghazal 353بیتو دل و جان من زیر و زبر میشوددم به دمم درد دل بیش و بتر میشود
Ghazal 356شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمودچو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
Ghazal 359تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Ghazal 361سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید
Ghazal 372دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیریددزدست و شب تیره، برو راه بگیرید
Ghazal 375من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسیدگم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
Ghazal 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Ghazal 387زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر
Ghazal 389هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسراز تو باطل شد نگارستان ارژنگ، ای پسر
Ghazal 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر
Ghazal 399همه عالم پرست ازین منظورهمه آفاق را گرفت این نور
Ghazal 404پاکبازان را چه خارا و چه خز؟گر به رنگی قانعی در خرقه خز
Ghazal 407منم غریب دیار تو، ای غریبنوازدمی به حال غریب دیار خود پرداز
Ghazal 411اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
Ghazal 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Ghazal 424دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبشبه چشم من ز هجر آنکه بیما میبرد خوابش
Ghazal 426سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخشماه را ماند که میتابد همی نور از رخش
Ghazal 427جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادشمقبل آنست که آیی به مبار کبادش
Ghazal 433دیده گر لایق آن نیست که منزل کنمشچارهای نیست به جز جای که در دل کنمش
Ghazal 437بباد صبا گفتم از شوق دوشکه: درکارم، ار میتوانی، بکوش
Ghazal 442با یار بیوفا نتوان گفت حال خویشآن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش
Ghazal 443باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟