Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Ghazal 361سر زلف خود بگیری همه پیچ و خم برآیددل ریش من بکاوی همه درد و غم برآید
Ghazal 372دل میبرد امشب ز من آن ماه، بگیریددزدست و شب تیره، برو راه بگیرید
Ghazal 375من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسیدگم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
Ghazal 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Ghazal 387زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر
Ghazal 389هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسراز تو باطل شد نگارستان ارژنگ، ای پسر
Ghazal 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر
Ghazal 399همه عالم پرست ازین منظورهمه آفاق را گرفت این نور
Ghazal 404پاکبازان را چه خارا و چه خز؟گر به رنگی قانعی در خرقه خز
Ghazal 407منم غریب دیار تو، ای غریبنوازدمی به حال غریب دیار خود پرداز
Ghazal 411اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
Ghazal 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Ghazal 424دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبشبه چشم من ز هجر آنکه بیما میبرد خوابش
Ghazal 426سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخشماه را ماند که میتابد همی نور از رخش
Ghazal 427جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادشمقبل آنست که آیی به مبار کبادش
Ghazal 437بباد صبا گفتم از شوق دوشکه: درکارم، ار میتوانی، بکوش
Ghazal 442با یار بیوفا نتوان گفت حال خویشآن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش
Ghazal 443باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟
Ghazal 446گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشقخود هیچ یاد و هوش نیاورد مست عشق
Ghazal 447دلم خرقهای دارد از پیر عشقکه گردن نپیچد ز زنجیر عشق
Ghazal 454من نخواهم برد جان از دست دلای مسلمانان، فغان از دست دل
Ghazal 462خیز، که درمیرسد موکب سلطان گلچارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل
Ghazal 471ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توامبندهٔ قد خوش و رفتار چالاک توام
Ghazal 474به مسجد ره نمیدانم، گرفتار خراباتمجزین کاری نمیدانم که: در کار خراباتم
Ghazal 476اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم
Ghazal 477ای زاهد مستور، ز من دور، که مستمبا توبهٔ خود باش، که من توبه شکستم
Ghazal 480من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستمکه رویت میکند هشیار و بویت میکند مستم
Ghazal 490ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادمخاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟
Ghazal 492معراج ما به روح و روان بود صبح دمدیدار ما به دیدهٔ جان بود صبح دم