Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر که صید او شود با دیگری کارش نباشدوانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد
Ghazal 238باید که مال دنیا مسمار دل نباشدکین مارها که بینی، جز مار دل نباشد
Ghazal 249بیروی تو جان در تن بیمار همی باشددل شیفته میگردد، تن زار همی باشد
Ghazal 260جهان از باد نوروزی جوان شدزمین در سایهٔ سنبل نهان شد
Ghazal 269هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکدز شرم چون عرق از روی آن پسر بچکد
Ghazal 270عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکدز خاک لاله برآید، ز لاله جان بچکد
Ghazal 277صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داندو گر گوید: کدامست این؟ بگو: یاری که خود داند
Ghazal 286نقش لب تو از شکر و پسته بستهاندزلف و رخت ز نسترن و لاله رستهاند
Ghazal 311نی بین که چون به درد فغانی همی کند؟هر دم ز عشق ناله بسانی همی کند
Ghazal 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Ghazal 325تا کی از هجر تو بیخواب و خورم باید بود؟به تو مشغول وز خود بیخبرم باید بود؟
Ghazal 344روزی کنی به سنگ فراقم جدا ز خودروزی چنان شوی که ندانم ترا ز خود
Ghazal 365هر که مشغول تو گشت از دگران باز آیدوانکه در پای تو افتاد سرافراز آید
Ghazal 368مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟که خاک پای ترا از سپهر ننگ آید
Ghazal 388یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسربعد از آن یادم نکردی، یاد میدار، ای پسر
Ghazal 414هر چه گویم من، ای دبیر، امروزنه به هوشم، ز من مگیر امروز
Ghazal 417در وفا داری نکردی آنچه میگفتی تو نیزتا به نوک ناوک هجران دلم سفتی تو نیز
Ghazal 418در ضمیر ما نمیگنجد بغیر از دوست کسهر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بس
Ghazal 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Ghazal 444گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بیخبر بدوی در قفای خویش
Ghazal 481دلبرا، قیمت وصل تو کنون دانستمکه فراوان طلبت کردم و نتوانستم
Ghazal 483پیشتر از عاشقی عافیتی داشتمبر تو چو عاشق شدم آن همه بگذاشتم
Ghazal 491دگر رخت ازین خانه بر در نهادمدگر خاک آن کوچه بر سر نهادم
Ghazal 582باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیمعشق نوایی بزد، خرقه در انداختیم
Ghazal 591کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویمچو بادش از پی و چون برقش از قفا برویم
Ghazal 610کأس می در دست و کوس عشق بر بامستمانچون بود انکار با می خواره و با مستمان؟
Ghazal 630نفسم گرفت ازین غم، نفسی هوای من کنگرهام فتاد بر دم،به دمی دوای من کن
Ghazal 644ای ز سودای تو در هر گوشهای آواره منچارهٔکارم نه نیکو میکنی، بیچاره من!
Ghazal 646ای اوفتاده در غم عشقت ز پای منگر دست اوفتاده نگیری تو، وای من!
Ghazal 649شبت میبینم اندر خواب و میگویم: وصالست اینبه بیداری تو خود هرگز نمیپرسی: چه حالست این؟