Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شدصید ندیدم ز بند او، که رها شد
Ghazal 328آن روز کو که روی غم اندر زوال بود؟با او مرا به بوسه جواب و سؤال بود
Ghazal 487چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتمچو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم
Ghazal 550پر از دل مپرس، ای پری، من چه دانم؟ز مردم تو دل میبری، من چه دانم؟
Ghazal 559جای آن دارد که: من بر دیدها جایت کنمرایگان باشی اگر، جان در کف پایت کنم
Ghazal 662تا فاش گشت ذکر دهان چو قند تورغبت نمیکند به شکر دردمند تو
Ghazal 873به پیمانی نمیپویی، به پیوندی نمیپاییدلم ز اندیشه خون کردی که بس مشکل معمایی!
Qasida 2آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
Qasida 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Qasida 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Qasida 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Tarkib-band 2هر شبی تا به سحر زار بگریم ز غمتاندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت
Rubai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rubai 107بس شب که به روز بردم، ای شمع طرازباشد که شبی روز کنم با تو به راز
Rubai 111زلفی، که به ناز و درد سر داشتهایشبر دوش کشیدهای و برداشتهایش
Rubai 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ
Rubai 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم
Rubai 149ای خرمن ماه خوشهچین رخ توخوبی همه در زیر نگین رخ تو
Rubai 164ای لاف زنان را همه بویی ز تو نهحاصل به جز از گفتی و گویی ز تو نه
Rubai 167آن درد، که با پای تو کرد آن چستیدر کشتن خصمت ننماید سستی
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 66چو گوش ماهرخ پر شد ز زاریبه جای آورد شرط دوستداری
Ghazal 100صورت او را ز معنی آشنایی با دلستورنه صورتها بسی دانم که از آب و گِلست
Ghazal 109عشق روی تو نه در خورد دل خام منستکاول حسن تو و آخر ایام منست
Ghazal 128ای آنکه پیشهٔ تو به جز کبر و ناز نیستچون قامت تو سرو سهی سرفراز نیست
Ghazal 133جنبیدن این پرده دل افروز گواهیستکندر پس این پرده پر از عربده ماهیست
Ghazal 158ای عید روزهداران ابروی چون هلالتوی شام صبح خیزان زلف سیاه و خالت
Ghazal 222حدیث آرزومندی قلم دشوار بنویسدز بهر آنکه اندک باشد، از بسیار بنویسد
Ghazal 252حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شدحسن فروشنده گشت، عشق خریدار شد
Ghazal 257یار ز پیمان ما گر چه سری میکشدبار غمش را دلم بیجگری میکشد
Ghazal 258دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد