Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Ghazal 385تن به تو دادم، دل و جانش مبردل برت آمد، ز جهانش مبر
Ghazal 482چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم
Ghazal 485شب دوشینه در سودای او خفتماز آن امروز با تیمار و غم جفتم
Ghazal 517منازل سفرت پیش دیده میآرماگر چه هیچ به منزل نمیرسد بارم
Ghazal 648ای مکان تو از مکان بیرونسر امرت ز کن فکان بیرون
Ghazal 669ترا گزید دل من،مرا گزید غم توبه حال من نظری کن، که مردم از ستم تو
Ghazal 684آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازوای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!
Ghazal 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
Ghazal 759کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختیآن کمان پنهان بدار، اکنونکه تیر انداختی
Ghazal 826شاد گردم که هر به ایامیقامتت را ببینم از بامی
Ghazal 827گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامیماجرای پادشاهان کس نگوید با غلامی
Ghazal 833سر بگذرانم از سر گردون به گردنیگر بگذرد به خاطر او یاد چون منی
Ghazal 858به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینیگره بر مشکها زن، تا کساد مشک چین بینی
Ghazal 866عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگویچاره ندانم که چیست؟ آنچه تو دانی بگوی
Ghazal 874دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالاییکه دارد چون کمر بستی و همچون زلف لالایی
Qasida 20زنهار خوارگان را زنهار خوار دارپیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Qasida 35کردم اندیشه تاکنون باریبرنیامد ز دست من کاری
Qasida 42چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویداییکجا پنهان توانی شد؟ که همچون روز پیدایی
Rubai 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Rubai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rubai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rubai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rubai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rubai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Rubai 92جان از سر زلف دلپذیریت نرهدعقل ار خطر خط خطیرت نرهد
Rubai 112تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریشدل جای تو شد به غم چرا میداریش؟
Rubai 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ
Rubai 131خواهم که لب باده پرستت بوسمو آن عارض خوب و چشم مستت بوسم
Rubai 133هر شب ز غمت به خون بگرید چشممز اندازه و حد فزون بگرید چشمم