Parvin E'tesami · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Poem 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Poem 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Poem 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Poem 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Poem 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Poem 159ای نهال آرزو، خوش زی که بار آوردهایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آوردهای
Poem 165پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشهای بود که شد باعث ویرانی من
Poem 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Qasida 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Qasida 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Qasida 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Poem 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Poem 9شنیدهاید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
Poem 10از ساحت پاک آشیانیمرغی بپرید سوی گلزار
Qasida 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Poem 20ای گربه، ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار
Poem 23عدسی وقت پختن، از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است
Poem 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Poem 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Poem 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Poem 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور
Poem 57حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم
Poem 70خلید خار درشتی بپای طفلی خردبهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست
Poem 73به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست
Poem 79به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست
Poem 80نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر
Poem 81براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری
Poem 82اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Poem 92برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست