Ghazal 6250

چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6253

اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6256

ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6259

می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6278

چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6280

خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6299

غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6306

خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسانمرا به چشمه حیوان ازین سراب رسان

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6308

مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6335

حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6337

دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6341

به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6346

زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن منشود سپهر زمین گیر از آرمیدن من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6355

لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6361

چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6365

خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6376

ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6379

عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6387

در بیخودی گذشت زمان شباب منشد پرده دار دولت بیدار خواب من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6395

چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6398

از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6400

در روز حشر سایه کوه گناه منگردید از آفتاب قیامت پناه من

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6406

هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 6411

در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6420

از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6437

ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6445

لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6455

زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6465

صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت می‌زند خون بهار از جوش تو

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 6467

از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو

Saib TabriziGhazal1 min