Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چشم شوخ تو چو بر همزن مژگان گردددو جهان فتنه به هم دست و گریبان گردد
Ghazal 3281سر ارباب جدل خرج زبان میگرددرگ گردن چو قوی گشت سنان میگردد
Ghazal 3282راست آزرده کی از زخم زبان میگردد؟تیر کج باعث آرام نشان میگردد
Ghazal 3287کوه در بادیه شوق کمر میبنددخاک چون آب روان بار سفر میبندد
Ghazal 3290کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد
Ghazal 3294می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد
Ghazal 3296از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟
Ghazal 3301شوق من سرکشی از زلف معنبر داردآتشم بال و پر از دامن محشر دارد
Ghazal 3302سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟
Ghazal 3314از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد
Ghazal 3315لب لعل تو اگر جام شرابی دارددل ما نیز نمک خورده کبابی دارد
Ghazal 3325پاس اندوه دل تنگ نگه می داردشیشه ما طرف سنگ نگه می دارد
Ghazal 3330هر که آیینه به روشنگر ساغر ببردرخی افروخته چون مهر به محشر ببرد
Ghazal 3331صائب این بار به صد دست نگه خواهم داشتدل مجروح اگر جان ز عتابش ببرد
Ghazal 3344غنچه راز مرا آه به ناخن وا کردخنده چاک، گریبان مرا رسوا کرد
Ghazal 3345دولت از دیده بیدار طلب باید کردگریه چون شمع نهان در دل شب باید کرد
Ghazal 3350روی آیینه دل تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد
Ghazal 3351خنده چون کبک به آواز نمی باید کردخویش را طعمه شهباز نمی باید کرد
Ghazal 3352رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرداینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد
Ghazal 3354حسن روزی که صف آرایی آن مژگان کردصف محشر علم شهرت خود پنهان کرد
Ghazal 3355از تپش منع دل بی سر و پا نتوان کردمنع بیطاقتی قبله نما نتوان کرد
Ghazal 3362سیر حسن خود اگر در دل ما خواهی کردسفر آینه را رو به قفا خواهی کرد
Ghazal 3364از دو عالم دل اگر رو به سویدا میکردسیر پرگار درین نقطه تماشا میکرد
Ghazal 3365بیتو گر شاخ گلی دیده تماشا میکردمشق نظاره آن قامت رعنا میکرد
Ghazal 3368خضر اگر چاشنی تیغ شهادت می کردز آب حیوان به لب خشک قناعت می کرد
Ghazal 3379تا دلی از کف ارباب وفا می گیردبارها فال ز دیوان حیا می گیرد
Ghazal 3380شد فنا هر که سر از تیغ شهادت وا زدتر نشد هر که دلیرانه بر این دریا زد
Ghazal 3391اشک را دیده من گوهر غلطان سازدآه را سینه من سنبل و ریحان سازد
Ghazal 3394سینه را تیره هوا و هوسی می سازدوقت آیینه مکدر نفسی می سازد
Ghazal 3395چه میان است که دایم چو دل من لرزداینقدر مور مگر بر سر خرمن لرزد؟