Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
خط سبزی که به گرد لب جانان گشته استپی خضرست که بر چشمه حیوان گشته است
Ghazal 1528هر که از قافله کعبه جدا افتاده استکارش از راهنمایان به خدا افتاده است
Ghazal 1530آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده استبرق در خانه ام از نور چراغ افتاده است
Ghazal 1541نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده استکه جگرگاه بدخشان ز تو ناسور شده است
Ghazal 1543از رگ ابر، هوا سینه شهباز شده استباده پیش آر که قانون طرب ساز شده است
Ghazal 1545دل به یک آه سراسر رو مژگان شده استمغز این نافه به یک عطسه پریشان شده است
Ghazal 1549از تب رشک تو خورشید هلالی شده استطوبی از غیرت سرو تو خلالی شده است
Ghazal 1557گل اگر پرده نشین است چه جای گله است؟خار این بادیه در پرده صد آبله است
Ghazal 1568در غم و شادی ایام مرا حال یکی استفصل هر چند کند جامه بدل سال یکی است
Ghazal 1585چمن سبز فلک را چمن آرایی هستزیر این زنگ، نهان آیینه سیمایی هست
Ghazal 1588بند در بند قبا بافتن مژگان چیست؟گر درین خانه کسی نیست پس این دربان چیست؟
Ghazal 1596کعبه و بتکده سنگ ره اهل دل نیسترشته راه طلب را گره منزل نیست
Ghazal 1621سرو بالای تو از آب روانی برداشتکوه تمکین تو از خاک گرانی برداشت
Ghazal 1629باید آهسته ز پیران جهان دیده گذشتنتوان تند به اوراق خزان دیده گذشت
Ghazal 1638از هوس گر تو به دنبال هواخواهی رفتزود بی برگ ازین دار فنا خواهی رفت
Ghazal 1652ز عقل و هوش به تنگ آمدم ایاغ کجاست؟در آتشم ز پر و بال خود، چراغ کجاست؟
Ghazal 1655شکستگی دل از دیده ترم پیداستبه سنگ خوردن مینا ز ساغرم پیداست
Ghazal 1661به چشم خفته شکرخواب اگر چه مهتاب استبیاض دیده روشندلان شکرخواب است
Ghazal 1662غبار هستی ما پرده دار سیلاب استکتان طاقت ما شیر مست مهتاب است
Ghazal 1663ریاض هستی ما سبز از می ناب استبنای زندگی ما چو خضر بر آب است
Ghazal 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرستخوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست
Ghazal 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرستکه تخم دوزخ عالم گداز یک شررست
Ghazal 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازستکمند عشرت رم کرده رشته سازست
Ghazal 1688چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست
Ghazal 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است
Ghazal 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است
Ghazal 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است
Ghazal 1736حذر کنید ز چشمی که آسمان گون استکه همچو سبزه شمشیر تشنه خون است
Ghazal 1737ثبات دولت خوبی ز کوه تمکین استحصار عافیت باغ، گوش سنگین است
Ghazal 1748ز بس به کشتن من تیغ مایل افتاده استهزار مرتبه در پای قاتل افتاده است