Ghazal 292

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 296

راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 298

زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌هارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آب‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 300

ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 308

متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا

Saib TabriziGhazal4 min
Ghazal 315

چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 318

فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 321

مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیداکه خط سبز از آن لبهای جان پرور شود پیدا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 330

سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 333

چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 336

چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 343

نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 347

سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروان‌ها را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 355

مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 365

خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 379

چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 385

معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 394

نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 400

نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 412

نمی خواهیم روی تلخ ابر نوبهاران رابه مشت خار ما سرگرم کن آتش عذاران را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 423

نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 429

اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 432

تهی چشمان چه می‌دانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 437

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 465

مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌هاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزل‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 470

ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 493

کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا

Saib TabriziGhazal1 min