Ghazal 6921

تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6932

گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6934

در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6936

زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 6957

حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4

جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا

Saib TabriziGhazal2 min
Turkic ghazal 20

غفلت دن اولدی خسرو توران زبون هندهرکیم گیدر یوخویه، قارا اونی تز، باسار

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 22

رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو راشوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 26

تشنهٔ خون کرد مستی چشمِ فتّانِ تراخوابِ سنگین شد فسانی تیغِ مژگانِ ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 32

صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 33

گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 39

در طلب سستی چو اربابِ هوس کردن چرا؟راهِ دوری پیش‌داری، رو به پس‌ کردن چرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 53

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 55

کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 56

آه می‌باشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 63

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 64

سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 75

ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامی‌کِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 82

صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 83

غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 85

من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 91

چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 99

نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 102

غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 107

خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 108

نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 110

بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ می‌گردد مگس‌ران زال را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 113

نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 117

نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 119

از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا

Saib TabriziGhazal1 min