Ghazal 3803

بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3804

دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3814

نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3818

ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3823

به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3853

خوش است حس که در پرده حیا باشدکه بدنماست پریزاد خودنماباشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3856

خوشا دلی که دراودرد را گذر باشدخوشا سری که سزاوار دردسر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3861

ز چهره حال دل زار من عیان باشدکه از شکستن دل رنگ ترجمان باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3874

کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3885

کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3888

ز حرف بر لب شیرین او اثرماندکه دیده نقش پی مور بر شکر ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3890

اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3898

سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3901

سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3904

خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3905

سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3907

سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3908

اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3914

مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3919

چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3934

به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3938

سخن به مردم افسرده دل اثر چه کندبه خون مرده تقاضای نیشتر چه کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3939

بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3940

اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3943

کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3944

سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3952

خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3973

دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3985

سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد

Saib TabriziGhazal2 min