Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از بدگهری می شکند گوهر رز رادر دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را
Ghazal 807تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را
Ghazal 845منه بر دل زار بار جهان راسبک ساز بر شاخ گل آشیان را
Ghazal 857هر که با ما می کند بیگانگیمعنی بیگانه می دانیم ما
Ghazal 905مریز آب رخ خود مگر برای شرابکه در دو نشأه بود سرخ رو گدای شراب
Ghazal 948هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاستگل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست
Ghazal 954روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست
Ghazal 957خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست
Ghazal 963اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است
Ghazal 981پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست
Ghazal 990عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیدهحالان را جمال دیگرست
Ghazal 1009پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است
Ghazal 1023چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است
Ghazal 1045حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟
Ghazal 1046زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است
Ghazal 1062حقپرستی، قطره را در کار دریا کردن استخودشناسی، بحر را در قطره پیدا کردن است
Ghazal 1066خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن استلب گشودن رخنه در دیوار بستان کردن است
Ghazal 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Ghazal 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Ghazal 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟
Ghazal 1125تا به فکر گوشوار آن سیمبر افتاده استپیچ و تاب رشته در جان گهر افتاده است
Ghazal 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است
Ghazal 1142خضر را گر سبز آب زندگانی کرده استعالمی را زنده دل آن یار جانی کرده است
Ghazal 1146از عرق تا چهره گلرنگ جانان تر شده استدامن گلهابه شبنم آتشین بستر شده است
Ghazal 1165مهربانی از میان خلق دامن چیده استاز تکلف، آشنایی برطرف گردیده است
Ghazal 1183شوق دل دیگر به آب تیغ مژگان تشنه استآتش خاکسترآلودم به دامان تشنه است
Ghazal 1195در بهارستان یکرنگی شراب و خون یکی استبلبل و گل، سرو و قمری، لیلی و مجنون یکی است
Ghazal 1197دوستی با کورفهمان حجت نادیدگی استوحشت از فهمیدگان برهان نافهمیدگی است
Ghazal 1263گر نمی جوشیم با می از سر انکار نیستغفلت سرشار ما را باعثی در کار نیست
Ghazal 1271شیر مست ماهتابم با شرابم کار نیستماهی سرچشمه نورم به آبم کار نیست