Ghazal 3501

بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردندباده از شیشه سربسته به جامم کردند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3544

درد را سوختگان تو به درمان ندهندجگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3619

چشم دارم که مه نو سفرم باز آیدروشنی بخش چراغ نظرم باز آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3709

کسی که عیب ترا پیش چشم بنگاردببوس دیده او را که بر تو حق دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3826

عرق نه از رخ آن گلعذار می ریزدستاره از فلک فتنه بار می ریزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3857

مرا که سایه خم سایه کمر باشدچه احتیاج به سرسایه دگر باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3897

موحدان که به لیل ونهار ساخته اندبه یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3913

خوش آن گروه که مست بیان یکدیگرندز جوش فکر می ارغوان یکدگرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3935

نقاب چهره چو آن زلف مشکفام کندصباح آینه را تیره تر ز شام کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3971

رخ تو در دل شبها اگر سفید شودعجب که ماه ز خجلت دگر سفید شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3998

مرا تعجب از آن پُرحجاب می‌آیدکه در خیال چه سان بی‌نقاب می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4020

شکسته‌حالی من پیش یار باید دیدخزانِ رنگ مرا در بهار باید دید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4061

مجنون نظر به شوخی چشم غزال کردیاد آمدش ز وحشت لیلی وحال کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4091

هر ساغری به آن لب خندان نمی‌رسدهر تشنه‌لب به چشمه حیوان نمی‌رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4092

عمری گذشت و نامهٔ جانان نمی‌رسددیری است پیک مصر به کنعان نمی‌رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4123

از همت بلند اثر در جهان نماندیک سرو در سراسر این بوستان نماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4160

زیر سپهر دست دعا موج می زنددر خانه کریم گدا موج می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4162

گلزار جوش حسن خداداد می‌زندباغ از شکوفه موج پریزاد می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4193

هردم نه بی‌سبب دل ما رقص می‌کندکز شوق کعبه قبله‌نما رقص می‌کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4203

دل را نگاه گرم تو دیوانه می کندآیینه را رخ تو پریخانه می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4306

گل داده هرزه نالی چمن دهدگوش گران سزای لب پر سخن دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4374

شوریده تر از سیل بهارم چه توان کرددر هیچ زمین نیست قرارم چه توان کرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4386

از حسن غریب تو جهان صبح وطن شداین شوره زمین از گل روی تو چمن شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4402

فیض دم صبح از لب خندان تو یابندشهدی است شکرخند که در شان تو یابند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4453

خشت از سرخم پنبه ز مینا برباییدبرچهره خود روزن جنت بگشایید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4456

خط سیه مبادا زان خال سربرآردعمرش تمام گردد چون مور پربرآرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4478

آن چشم اگرچه خود را بیمار می‌نمایدغافل مشو ز مکرش عیّار می‌نماید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4483

ستاره سوخته پروای اعتبار نداردکه تخم سوخته حاجت به نوبهار ندارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4529

از بیم خط آن لب شد باریک وچنین باشدآن را که چنین زهری در زیر نگین باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4584

از خرام ناز منت بر زمین دارد بهارهر طرف صد خرمن گل خوشه چین دارد بهار

Saib TabriziGhazal1 min