Ghazal 2226

از غیرت رکابت از دیده خون روان استاما چه می توان کرد پای تو در میان است!

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2243

همت ما را مکانی دیگرستآسمان را آسمانی دیگرست

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2520

چون به یاد آشیان مرغم صفیری سر کنددانه را سازد سپند و دام را مجمر کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2572

دیده ما سیر چشمان شان دنیا بشکندهمچو جوهر نقش را آیینه ما بشکند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2604

در گذر از گفتگو تا ساغر هوشت دهندجنت در بسته از لبهای خاموشت دهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2606

گر چنین خوبان صلای جام الفت می دهندبلبل محجوب ما را بال جرأت می دهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2631

دوش بر من سایه آن سرو روان افکنده بودشاخ گل دستی به دوش باغبان افکنده بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3013

فرنگی‌طلعتی کز دین مرا بیگانه می‌سازداگر در کعبه رو می‌آورد بتخانه می‌سازد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3046

دل هر کس به تعظیم سخن از جا نمی خیزدقیامت گر به بالینش رسد بر پا نمی خیزد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3246

قطره بیجگری کز نظر ما افتدشور حشری شود و در دل دریا افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3328

سرو را شیوه رفتار تو از جا ببردکبک را با همه شوخی روش از پا ببرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3329

دل محال است ز ما عشوه دنیا ببردیوسف آن نیست که فرمان زلیخا ببرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3341

روزگار طرب و نوبت غم می گذردماتم و سور جهان زود ز هم می گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3401

هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزدکور از خواب محال است که بینا خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3475

از قضا چشم سیاه تو به یادم آمدقدر انداز نگاه تو به یادم آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3496

گر به شاهان جهان مسند عزت دادندگوشه ای هم به من از ملک قناعت دادند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3579

پند ناصح به جنون من افگار افزودشربت تلخ به بدخویی بیمار افزود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3708

زبان شِکوهٔ ما لعل یار می‌بنددلب پیاله دهان خمار می‌بندد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3745

صراحیی که دم صبح قلقلی داردچو بلبلی است که مد نظر گلی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3764

صباح مستی و شام خمار می‌گذردخوشی و ناخوشی روزگار می‌گذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3793

عنان آه چسان جسم ناتوان گیرد؟چگونه مشت خسی برق را عنان گیرد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3801

به دور حسن تو با گلستان که پردازد؟به لاله و سمن و ارغون که پردازد؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3925

بتان که خون شهیدان چو آب می نوشندکجا ز ساغرومینا شراب می نوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3930

چو عشق دشمن جان شد حذر چه کار کندقضا چو تیغ برآرد سپر چه کار کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4003

ز ماه نو سفرم تا خبر نمی آیدحضور خاطر من از سفر نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4022

چه شد که دامن یار از کفم رها گردیدکه بوی گل نتواند ز گل جدا گردید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4080

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدپیش از دم هلاک به بالین من رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4105

شوق می از بهار گل اندام تازه شدپیوند بوسه ها به لب جام تازه شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4138

هرگز عنان رشته به گوهر نداده اندشوخی ز حد مبر که ترا سر نداده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4161

داغ از حرارت جگرم داد می‌زندآتش به سوز سینه من باد می‌زند

Saib TabriziGhazal1 min