Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را
Ghazal 712تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
Ghazal 721می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا
Ghazal 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Ghazal 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Ghazal 735طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
Ghazal 736رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را
Ghazal 762داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما
Ghazal 801گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا
Ghazal 806از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟
Ghazal 808از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را
Ghazal 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
Ghazal 825ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها
Ghazal 850شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را
Ghazal 854غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما راکه ز خاک بردماند نفس بهشت ما را
Ghazal 860از لطافت بس که دارد چهره او آب و تابآفتابی می شود رنگش ز سیر ماهتاب
Ghazal 863صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب
Ghazal 874گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب
Ghazal 883گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چربقسمتم چون شمع کاهش شد ز گفت و گوی چرب
Ghazal 885بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلبچون شود از دشت غایب سیل در دریا طلب
Ghazal 890دیده از خط بدیع آب دهید ای احبابکه عجب نقش بدیعی زده دوران بر آب
Ghazal 892نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آبجوهرم، ریشه من هست ز شمشیر در آب
Ghazal 894تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خوابچه خیال است به آغوش من آیی در خواب؟
Ghazal 896چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب
Ghazal 907بهار نغمه تر ساز می کند سیلابز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب
Ghazal 919بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلباز تنگنای جسم برون آ، هوا طلب
Ghazal 924از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناختشد عزیز آن کس که یوسف را ز پیراهن شناخت
Ghazal 929کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریختیوسف گل پیرهن را در گریبان خار ریخت
Ghazal 931در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریختدید تا ویرانی ما را، دل تعمیر ریخت
Ghazal 932پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریختدر دل پاک صدف چون ابر نیسان دانه ریخت