Ghazal 692

ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 712

تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 721

می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 736

رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 762

داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 801

گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 806

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 808

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 825

ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 850

شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 854

غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما راکه ز خاک بردماند نفس بهشت ما را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 860

از لطافت بس که دارد چهره او آب و تابآفتابی می شود رنگش ز سیر ماهتاب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 863

صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 874

گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 883

گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چربقسمتم چون شمع کاهش شد ز گفت و گوی چرب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 885

بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلبچون شود از دشت غایب سیل در دریا طلب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 890

دیده از خط بدیع آب دهید ای احبابکه عجب نقش بدیعی زده دوران بر آب

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 892

نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آبجوهرم، ریشه من هست ز شمشیر در آب

Saib TabriziGhazal4 min
Ghazal 894

تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خوابچه خیال است به آغوش من آیی در خواب؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 896

چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 907

بهار نغمه تر ساز می کند سیلابز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 919

بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلباز تنگنای جسم برون آ، هوا طلب

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 924

از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناختشد عزیز آن کس که یوسف را ز پیراهن شناخت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 929

کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریختیوسف گل پیرهن را در گریبان خار ریخت

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 931

در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریختدید تا ویرانی ما را، دل تعمیر ریخت

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 932

پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریختدر دل پاک صدف چون ابر نیسان دانه ریخت

Saib TabriziGhazal1 min