Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا
Ghazal 579به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجادل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا
Ghazal 581عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا
Ghazal 583چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را
Ghazal 589مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را
Ghazal 591چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را
Ghazal 599چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را
Ghazal 603عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟
Ghazal 604ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را
Ghazal 605گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را
Ghazal 606مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را
Ghazal 614اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا
Ghazal 616چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا
Ghazal 632احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را
Ghazal 636بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را
Ghazal 653رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما
Ghazal 656چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما
Ghazal 661ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما
Ghazal 668چنان که از نمک افزون شود جراحتهایکی هزار ز پرسش شود مصیبتها
Ghazal 678چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا
Ghazal 685از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را
Ghazal 687می فارغ از جهان مکرر کند ترادر هر پیاله عالم دیگر کند ترا
Ghazal 692ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را
Ghazal 712تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
Ghazal 721می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا
Ghazal 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Ghazal 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Ghazal 735طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
Ghazal 736رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را
Ghazal 762داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما