Ghazal 577

نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 579

به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجادل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 581

عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 583

چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 589

مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 591

چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 599

چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 603

عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 604

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 605

گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 606

مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 614

اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 616

چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 632

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 636

بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 653

رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 656

چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 661

ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 668

چنان که از نمک افزون شود جراحت‌هایکی هزار ز پرسش شود مصیبت‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 678

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 685

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 687

می فارغ از جهان مکرر کند ترادر هر پیاله عالم دیگر کند ترا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 692

ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 712

تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 721

می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 736

رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 762

داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما

Saib TabriziGhazal1 min