Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Ghazal 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Ghazal 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Ghazal 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Ghazal 196نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را
Ghazal 198از مروت نیست چیدن غنچه نشکفته راچون صدف کن پرده داری گوهر ناسفته را
Ghazal 208کرد بی تابی فزون زنگ دل غم دیده راپایکوبی آب شد این سبزه خوابیده را
Ghazal 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Ghazal 221نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را
Ghazal 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Ghazal 239شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را
Ghazal 251تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما
Ghazal 263راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما
Ghazal 267با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما
Ghazal 269دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما
Ghazal 270از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
Ghazal 292خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما
Ghazal 296راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما
Ghazal 298زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابهارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آبها
Ghazal 300ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها
Ghazal 308متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا
Ghazal 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا
Ghazal 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا
Ghazal 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیداکه خط سبز از آن لبهای جان پرور شود پیدا
Ghazal 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را
Ghazal 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را
Ghazal 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را
Ghazal 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را
Ghazal 347سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروانها را
Ghazal 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را