Ghazal 4118

شرم از نگاه آن گل سیراب می چکدزان تیغ الحذر که ازو آب می چکد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4120

ساقی به یک پیاله که وقت سحر رساندما را ازین جهان به جهان دگر رساند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4134

جمعی که هوش خود به می ناب داده اندخرمن به برق وخانه به سیلاب داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4149

گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4155

جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4156

این غافلان که دست به پیمانه می‌برنداز چشم شیر شمع به کاشانه می‌برند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4158

آزادگان کجا غم دستار می خورنداین پر دلان قسم به سر دارمی خورند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4163

ابر بهار سینه به گلزار می زندخون شفق علم ز سر خار می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4169

زینسان که شیشه خنده مستانه می زندآخر شراب بر سر پیمانه می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4171

جمعی که در لباس می ناب می کشنددام کتان به چهره مهتاب می کشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4174

محبوس آسمان چه پروبال واکنددر زیر سنگ سبزه چه نشو ونما کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4176

آرام را خرام تو آتش عنان کندآیینه را حجاب تو آب روان کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4182

بی حاصلی که تربیت بید می کنداین شغل پوچ را به چه امید می کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4188

بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4204

هر چند یار ما همه جا جلوه می کندنتوان دلیر گفت کجا جلوه می کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4206

زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4208

الفت به عاشقان سگ آن کو نمی‌کندوحشت رَم از طبیعت آهو نمی‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4210

در موج خیز غم دل آزاد نشکندجوهر طلسم بیضه فولاد نشکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4214

شد چون هدف سر که درین خاکدان بلندکز شش جهت نگشت صدای کمان بلند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4215

جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنندچون موج پشت دست به آب بقا زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4216

آنها که در چمن قدح مل نمی زننددست نشاط در کمر گل نمی زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4219

گر یوسف مرا به دو عالم بها کنندگرد کسادیم به نظر توتیا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4220

جمعی که قطع راه به مژگان تر کنندچون رشته دست در کمر صد گهر کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4223

گیرم نقاب دور ز سیمای او کنندکو چشمی آنچنان که تماشای او کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4230

آمد بهار وخلق به گلزار می رونددیوانگان به دامن کهسار می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4239

آن را که در جگر نفس آتشین بودخورشید آسمان وچراغ زمین بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4243

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

Saib TabriziGhazal2 min