Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
سحر که چهره خورشید را به خون شستندگلیم بخت من از آب نیلگون شستند
Ghazal 3907سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
Ghazal 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Ghazal 3914مرا اگر چه کم از خاک راه می گیرندز من فروغ گهر مهر وماه می گیرند
Ghazal 3919چرا به خلدبرین از خدا شوی خرسندبه جوی شیر چو طفلان چرا شوی خرسند
Ghazal 3927چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند
Ghazal 3934به هر چمن قد موزون او خرام کندز طوق فاختگان سرو چشم وام کند
Ghazal 3938سخن به مردم افسرده دل اثر چه کندبه خون مرده تقاضای نیشتر چه کند
Ghazal 3939بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند
Ghazal 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند
Ghazal 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه
Ghazal 3944سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکندتمیز گندم و جواز هم آسیا نکند
Ghazal 3952خوش آن کسان که به منت نظر جلا ندهندغبار دیده خودرا به توتیا ندهند
Ghazal 3973دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود
Ghazal 3985سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد
Ghazal 3988ز آفتاب اگر خلق چشم آب دهدز عارض تو نظر آب آفتاب دهد
Ghazal 3995اگر به پیرهن گل وگلاب باز آیدامید هست به جوی من آب باز آید
Ghazal 4007برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید
Ghazal 4015دو چشم شوخ ترا دیدهبان نمیبایدکه آهوان حرم را شبان نمیباید
Ghazal 4028خط عذارتو خورشید رابه دام کشیدز هاله حلقه به گوش مه تمام کشید
Ghazal 4039خط را گذار برلب آن سیمبر فتادسرسبز طوطیی که به تنگ شکر فتاد
Ghazal 4053پروانهای که گرد تو یک بار میپرداز شاخسار شعله شرروار میپرد
Ghazal 4054راهی که مرغ عقل به یک سال میپرددر یک نفس جنون سبکبال میپرد
Ghazal 4079عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد
Ghazal 4100لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد
Ghazal 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد
Ghazal 4114چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشداز باغ برگ عیش به دامان نمی کشد
Ghazal 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد
Ghazal 4116خط ترا که دید که زیر و زبر نشداین رشته راکه یافت که بی پاوسرنشد
Ghazal 4117چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکداز آرمیدن دل من جستجو چکد