Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کمال حسن کجا، دیده پر آب کجا؟شکوه بحر کجا، خیمه حباب کجا؟
Ghazal 587به شاهراه توکل بود سفر ما رایکی است توشه و زنار بر کمر ما را
Ghazal 588نداد عشق گریبان به دست کس ما راگرفت این می پر زور، چون عسس ما را
Ghazal 627ز خامشی دل روشن شود سیاه مراسیاه خیمه لیلی است دود آه مرا
Ghazal 646ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟که هست مرهم کافور، جان سوخته را
Miscellaneous poem 662مرا چون نیست طالع ز آشناییهمان بهتر که سازم با جدایی
Ghazal 739طاقت کجاست روی عرقناک دیده را؟آرام نیست کشتی طوفان رسیده را
Ghazal 747افتادگی برآورد از خاک دانه راگردنکشی به خاک نشاند نشانه را
Ghazal 778عمری است حلقه در میخانه ایم مادر حلقه تصرف پیمانه ایم ما
Ghazal 805از بدگهری می شکند گوهر رز رادر دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را
Ghazal 807تا سوخت به داغ تو محبت جگرم راگلهای چمن آینه کردند پرم را
Ghazal 845منه بر دل زار بار جهان راسبک ساز بر شاخ گل آشیان را
Ghazal 857هر که با ما می کند بیگانگیمعنی بیگانه می دانیم ما
Ghazal 905مریز آب رخ خود مگر برای شرابکه در دو نشأه بود سرخ رو گدای شراب
Ghazal 948هر که رو تابد ز عاشق، خط مشکینش سزاستگل که با بلبل نسازد دست گلچینش سزاست
Ghazal 954روی مطلب در نقاب یأس از ابرام ماستشمع در فانوس از پروانه خودکام ماست
Ghazal 957خاکساری برگ عیش خاطر آگاه ماستچون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست
Ghazal 963اهل معنی را تماشا مانع جمعیت استحلقه چشمی که شد حیران، کمند وحدت است
Ghazal 981پیش ما دشنام جانان از شکر شیرین ترستروی تلخ بحر از آب گهر شیرین ترست
Ghazal 990عرض نادادن کمال خود، کمال دیگرستچهرهٔ پوشیدهحالان را جمال دیگرست
Ghazal 1009پرده شرم و حیا را باده ناب آتش استبر گل کاغذ، هوای عالم آب آتش است
Ghazal 1023چشم خواب آلودگان در انتظار منزل استدیده بیدار دل آیینه دار منزل است
Ghazal 1045حسن عالمسوز ماه من دو بالای گل استکج نگه کردن به دستارش چه یارای گل است؟
Ghazal 1046زهر در ساغر مرا از سیر ماه و انجم استآسمان پر کواکب شیشه پر کژدم است
Ghazal 1062حقپرستی، قطره را در کار دریا کردن استخودشناسی، بحر را در قطره پیدا کردن است
Ghazal 1066خنده دزدیدن به دل گل در گریبان کردن استلب گشودن رخنه در دیوار بستان کردن است
Ghazal 1071بیخودی دامن به جسم خاکسار افشاندن استاز رخ آیینه هستی غبار افشاندن است
Ghazal 1098آتش افروز شکر شیرینی پیغام توستزخم پیرای ملاحت تلخی دشنام توست
Ghazal 1103باز از معموره دلها فغان برخاسته استچشم مخمور که از خواب گران برخاسته است؟
Ghazal 1128داغ می گلگل به طرف دامنم افتاده استهمچو مینا میکشی بر گردنم افتاده است