Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ز بیم خار خورد در لباس دایم خونچو گل کسی که درین باغ دامنی دارد
Ghazal 3757چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟من آن نیم که مرا در فراق خواب برد
Ghazal 3763مرا به زخم زبان روزگار میگذردمدار آبله من به خار میگذرد
Ghazal 3766ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد
Ghazal 3769قدح به حوصله ما چه می تواند کرد؟سفینه با دل دریا چه می تواند کرد؟
Ghazal 3782تلاش بیخبری با شعور نتوان کردسفر ز خود به پر و بال مور نتوان کرد
Ghazal 3795غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیردحباب بحر تو باج از نهنگ می گیرد
Ghazal 3799نه پشت پای بر اندیشه می توانم زدنه این درخت غم از ریشه می توانم زد
Ghazal 3809ز گرمی نگهت آب در گهر سوزدز خنده نمکینت دل شکر سوزد
Ghazal 3810نفس به سینه ام از اضطراب می سوزدچنان که تیر شهاب از شتاب می سوزد
Ghazal 3816چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟چه تشنگی به سراب از سفال برخیزد؟
Ghazal 3817ازین بساط کسی شادمانه برخیزدکه از سر دو جهان عارفانه برخیزد
Ghazal 3819به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟ز یک نسیم چه مقدار گرد می خیزد؟
Ghazal 3822ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزدز فیض اشک گلم از کنار می خیزد
Ghazal 3838وفا طلب زجهان فنا نباید شدامیدوار به این بیوفا نباید شد
Ghazal 3839به روی گرم تو آیینه تا برابر شدبهشت روی ترا چشمه سار کوثر شد
Ghazal 3840ز باده چهره ساقی جهان دیگر شدزقطره های عرق گلستان دیگر شد
Ghazal 3845فغان که وحشی من مانده از رمیدن شدچو نقش پای زمین گیر آرمیدن شد
Ghazal 3850زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شدز چشم شور فلک مد آه خواهی شد
Ghazal 3852به خاک دیر جبینی که آشنا باشداگر به کعبه رود روی بر قفا باشد
Ghazal 3854زخاکساری دل برقرار خودباشدگهرزگردیتیمی حصارخودباشد
Ghazal 3855زانقلاب دل آسوده بیشتر باشدکمند وحدت ما موجه خطر باشد
Ghazal 3869نشاط لازم نقص عقول می باشدبه قدر هوش وخرد دل ملول می باشد
Ghazal 3875ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلدز شاخ سدره وطوبی ثمر نمی گسلد
Ghazal 3880دلیل راه کج از مستقیم می داندحکیم نبض صحیح از سقیم می داند
Ghazal 3902چه دیده است در آن آتشین عذار سپندکه بی ملاحظه جان را کند نثار سپند
Ghazal 3916خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند
Ghazal 3920ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند
Ghazal 3921در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند
Ghazal 3923چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند