Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
با صد زبان چو غنچه گل بی زبان شدمتا پرده دار خرده راز نهان شدم
Ghazal 5800عمری چو گرد در قدم کاروان شدمتا همچو ناله با جرسی همزبان شدم
Ghazal 5802خط تو ریشه در رگ جان می دواندمخال تو تخم مهر به دل می فشاندم
Ghazal 5803با درد خشک ساخته ام، از دوا ترمچشم غبار دیده ام، از توتیا ترم
Ghazal 5805همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم
Ghazal 5811آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم
Ghazal 5815از فکر خلق عشق خدا کرد فارغماین درد از هزار دوا کرد فارغم
Ghazal 5817دل را ز جوش گریه نگردید تاب کمزور شراب عشق نگردد ز آب کم
Ghazal 5819چون نیست پای آن که ز عالم بدر زنمدستی به دل گذارم و دستی به سر زنم
Ghazal 5820کو ناخنی که رخنه به داغ جگر کنم؟این خون گرم را هدف نیشتر کنم
Ghazal 5832دست طمع ز مایده چرخ شسته ایماز جان سخت خود به شکم سنگ بسته ایم
Ghazal 5841از زلف یار رنگ دگر برگرفتهایممومیم اگر چه نکهت عنبر گرفتهایم
Ghazal 5844ما هوش خود به باده گلرنگ داده ایمگردن چو شیشه بر خط ساغر نهاده ایم
Ghazal 5849خورشید داغ گوهر عالمفروز ماستدریا روان ز چشم خریدار کردهایم
Ghazal 5851ما پرده های گوش خود از هوش کرده ایمپندی که داده اند به ما گوش کرده ایم
Ghazal 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایمدر صلب بیضه جوهر فولاد دیده ایم
Ghazal 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایماز خود پیاده ایم و به گردون سواره ایم
Ghazal 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیمقندیل کعبه را به صنمخانه سوختیم
Ghazal 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیمدور طرب به نشأه دیگر گذاشتیم
Ghazal 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریممجروح را به سیر نمکزار می بریم
Ghazal 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیمدرمانده متابعت نفس سرکشیم
Ghazal 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیمسنگ فسان تیزی مژگان آتشیم
Ghazal 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟خمیازه را به چاشنی باده چون کشیم؟
Ghazal 5883ما درد را به ذوق می ناب می کشیماز آه سرد منت مهتاب می کشیم
Ghazal 5896افزود گرانباری غفلت ز شتابمشد آبله پای طلب پرده خوابم
Ghazal 5897روشن ز فروغ می ناب است حیاتمچون آتش یاقوت ز آب است حیاتم
Ghazal 5907بیخود ز نوای دل دیوانه خویشمساقی و می و مطرب و میخانه خویشم
Ghazal 5908تا چند به روزن نرسد نور چراغم؟رنگین نشود پنبه ز خونابه داغم
Ghazal 5910جان را به دم خنجر قاتل برسانمطوفان زده خویش به ساحل برسانم
Ghazal 5911کو بخت که در میکده با یار نشینم؟در ماتم غمهای جگر خوار نشینم