Ghazal 4774

دشت بیرون نامده است از ماتم مجنون هنوزداغها از لاله دارد سینه هامون هنوز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4785

لاله داغ است ازان عارض گلفام هنوزسرو را قامت او می دهد اندام هنوز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4795

نبسته ای گره عهد برقبا هرگزنرفته ای به سروعده وفا هرگز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4812

بر شیشه و پیاله ظفر یافت دست ماای آفتاب داغ شو، ای آسمان بسوز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4813

بالا نکرده ساعد او راحیا هنوزبیعت نکرده است به دستش حنا هنوز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4820

لب ساقی شکربارست امروزشراب و نقل بسیارست امروز

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4824

روز روشن را شب تارست پنهان در لباسچهره گلرنگ دارد خط ریحان در لباس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4825

درد پیری را جوانی می کند درمان و بسآه کاین درمان نباشد در دکان هیچ کس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4826

می کنم سیرگل از چاک گریبان قفسنبض گلشن را به دست آورده ام ازخاروخس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4829

دوزخ ارباب معنی صحبت قال است و بسهست اگر دارالامانی صحبت حال است و بس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4831

میوه باغ امیدم داغ حرمان است و بسیار دلسوزی که می‌بینم نمکدان است و بس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4840

دامگاه تازه ای پرواز را منظور بوداین که می کردم نفس را راست گاهی در قفس

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4851

صد گل به باد رفت و گلابی ندید کسصد تاک خشک گشت و شرابی ندید کس

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4856

هیچ نوشی نیست بی نیش ای پسر هشیار باشخواب شیرین پشه دارد درکمین بیدار باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4860

چون لب پیمانه زنهار از سخن خاموش باشصد سخن گر بگذرد در انجمن خاموش باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4861

بادهٔ گل‌رنگ شو یا شیشهٔ بی‌رنگ باشبوی خون می‌آید از نیرنگ، بی‌نیرنگ باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4862

از زمین دامن بیفشان همسفر با ماه باشخانه را زیر و زبرکن آسمان خرگاه باش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4867

پیش میخواران سبک چون پنبه مینا مباشاز سبکساری چو کف سیلی خور دریا مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4872

از هوسناکی گران برخاطر دوران مباشاز فضولی بارصاحبخانه چون مهمان مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4876

دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباشکور را فرزند بینا می شود غمگین مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4878

ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباشحلقه بیرون در گر زر نباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4883

دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباشحلقه بیرون در زرین نباشد گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4885

چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباشساعد سیمین چو باشد جام سیمین گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4886

جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباشروح اگر ازتن هواگیرد بخاری گو مباش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4887

گر نباشم من غبار آستانی گو مباشدربهشت جاودان برگ خزانی گو مباش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4897

در سر زینت خودآرا می رود آخر سرشحلقه فتراک طاووس است از بال و پرش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4911

در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟کو جنونی تا برآرم گرد از بنیاد خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4913

برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4915

نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویشقسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4917

کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش

Saib TabriziGhazal1 min