Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان
Ghazal 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Ghazal 6278چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن
Ghazal 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Ghazal 6299غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون
Ghazal 6306خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسانمرا به چشمه حیوان ازین سراب رسان
Ghazal 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
Ghazal 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن
Ghazal 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Ghazal 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Ghazal 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن منشود سپهر زمین گیر از آرمیدن من
Ghazal 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Ghazal 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان
Ghazal 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن
Ghazal 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن
Ghazal 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن
Ghazal 6387در بیخودی گذشت زمان شباب منشد پرده دار دولت بیدار خواب من
Ghazal 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من
Ghazal 6398از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من
Ghazal 6400در روز حشر سایه کوه گناه منگردید از آفتاب قیامت پناه من
Ghazal 6406هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن
Ghazal 6411در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین
Ghazal 6420از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن
Ghazal 6437ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن
Ghazal 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او
Ghazal 6455زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او
Ghazal 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت میزند خون بهار از جوش تو
Ghazal 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو
Ghazal 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو
Ghazal 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو