Ghazal 2575

سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2576

گر نمک در باده آن کان ملاحت افکنددر میان میکشان شور قیامت افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2577

کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2578

سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکندرعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2588

خام دستانی که پشت پا به دنیا می‌زننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی می‌زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2589

با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2591

با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2603

کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2613

آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بودروی ما دایم طرف با سیلی استاد بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2617

جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بودزودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2628

خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2629

پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2635

اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بودشب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2637

یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبودبوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2638

پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبودچشم دریا در خمار شبنم گوهر نبود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2646

از نظر یک دم که آن شکل و شمایل می‌رودحاصل دریا و کان از دیده و دل می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2649

در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رودجوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2652

شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2653

دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2655

در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شودتیر کج چون از کمان بیرون رود رسوا شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2658

دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شودچون حباب از خود کند قالب تهی دریا شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2659

سرکشی ازطاق ابروی بتان پیدا شودقوت بازوی هرکس از کمان پیدا شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2664

هر دلی کز عشق گوهر آب شد، گوهر شودهر که را سوزد درین دریا نفس، عنبر شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2668

جزرخش کز وی زمین و آسمان پر گل شودکس ندارد یاد کز یک گل جهان پر گل شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2677

چند قرب یار از غفلت حجاب من شود؟آب دریا پرده چشم حباب من شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2678

از حریصان تشنه چشمی حرص را افزون شودخاک هیهات است سیر از طعمه قارون شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2680

یار ما از کشتن عشاق درهم کی شود؟آنچنان باغ و بهاری نخل ماتم کی شود؟

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2695

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2697

سبزه زنگار در تیغ تو جوهر می‌شودکف درین دریای گوهرخیز عنبر می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2698

گر شکر در جام ریزم زهر قاتل می‌شودچون صدف گر آب نوشم عقده دل می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min