Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بوسه از کنج لب یار نخورده است کسیره به گنجینه اسرار نبرده است کسی
Ghazal 6829دل نبندند عزیزان جهان در وطنیکه به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی
Ghazal 6830چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی
Ghazal 6831تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
Ghazal 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Ghazal 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Ghazal 6864اگر چه هست به ظاهر خراب درویشیز وصل گنج بود کامیاب درویشی
Ghazal 6868ازان همیشه بود تازه روی درویشیکه متصل به محیط است جوی درویشی
Ghazal 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Ghazal 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Ghazal 6910آن را که هست گردش چشم غزالهایدر کار نیست رطل گران و پیالهای
Ghazal 6912ای جان به قید گنبد خضرا چگونهای؟ای باده در شکنجه مینا چگونهای؟
Ghazal 6913طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی
Ghazal 6941پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟خون در دل نگاه برای چه می کنی؟
Ghazal 6950چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
Ghazal 6969تجلی سنگ را نومید نگذاشتمترس از دورباش لن ترانی
Ghazal 6989کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی
Miscellaneous poem 32در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما
Miscellaneous poem 39هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را
Miscellaneous poem 41لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب
Miscellaneous poem 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Miscellaneous poem 304طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد
Miscellaneous poem 517گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایمچون زمین آینه حسن بهاران شده ایم
Ghazal 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندتبه زور می چو مینا از میان مستان ربایندت
Ghazal 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراستدر شکر خواب بهارست خزانی که تراست
Ghazal 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراستبحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست
Ghazal 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراسترگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست
Ghazal 1476هر چه جز گوهر عشق است درین بحر کف استهر حیاتی که نه در عشق سرآید تلف است
Ghazal 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
Ghazal 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است