Saib Tabrizi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Ghazal 3926دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
Ghazal 3953به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند
Ghazal 3958مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود
Ghazal 3960عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود
Ghazal 3961ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود
Ghazal 3987دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد
Ghazal 3994اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید
Ghazal 4005خیال روی تو از دل به در نمیآیدکه خودپرست ز آیینه بر نمیآید
Ghazal 4011ز مغز پوچ برون آرزو نمیآیدکه بوی باده برون از کدو نمیآید
Ghazal 4014اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید
Ghazal 4030کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید
Ghazal 4045زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد
Ghazal 4055از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد
Ghazal 4077زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد
Ghazal 4095از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد
Ghazal 4097زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد
Ghazal 4098تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد
Ghazal 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد
Ghazal 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد
Ghazal 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند
Ghazal 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Ghazal 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر بردهاندبیچشمزخم راه به اکسیر بردهاند
Ghazal 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Ghazal 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند
Ghazal 4183مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند
Ghazal 4190از نسبت عذار تو گل ناز میکندسنبل به بال زلف تو پرواز میکند
Ghazal 4213بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند
Ghazal 4217اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند
Ghazal 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود