Ghazal 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3994

اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4045

زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4055

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4077

زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4095

از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4097

زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4098

تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4101

تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4111

از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4136

آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4140

جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اندبی‌چشم‌زخم راه به اکسیر برده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4164

عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4170

تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4183

مخمور را نگاه تو سرشار می‌کندبدمست را عتاب تو هشیار می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4190

از نسبت عذار تو گل ناز می‌کندسنبل به بال زلف تو پرواز می‌کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4213

بعد از فنا ز هستی ما شور شد بلنداز چوب دار رایت منصور شد بلند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4217

اول ثنای عشق فصیحان اداکنندآری طعام را به نمک ابتدا کنند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4236

دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TabriziGhazal1 min