Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیستلقمه چون افتاد فربه استخوان معلوم نیست
Ghazal 1340هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت
Ghazal 1345دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشتهرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت
Ghazal 1365هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لنترانی لذتِ دیدار یافت
Ghazal 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت
Ghazal 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت
Ghazal 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت
Ghazal 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت
Ghazal 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت
Ghazal 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت
Ghazal 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت
Ghazal 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست
Ghazal 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست
Ghazal 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست
Ghazal 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست
Ghazal 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست
Ghazal 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست
Ghazal 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست
Ghazal 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست
Ghazal 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب استزردی چهره خورشید ز درد طلب است
Ghazal 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارستروز آزادی طفلان به معلم بارست
Ghazal 1452نغمه را در دل عشاق اثر بسیارستیک جهان سوخته را نیم شرر بسیارست
Ghazal 1479در بهاران سر مرغی که به زیر بال استاز دم سرد خزان ایمن و فارغبال است
Ghazal 1482پشت دست تو به از آینه روی گل استگرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است
Ghazal 1483دل ز خال لب منظور گرفتن ستم استدانه را از دهن مور گرفتن ستم است
Ghazal 1486زنگ آیینه من صحبت بیدردان استنفس سوختگان مغز مرا ریحان است
Ghazal 1495صدف بحر بقا سینه درویشان استگوهر آن، دل بی کینه درویشان است
Ghazal 1500این چه لطف است که با یار وفادار من استکه به من همسفر و خانه نگهدار من است
Ghazal 1502سیل درمانده کوتاهی دیوار من استبی سرانجامی من خانه نگهدار من است
Ghazal 1504موج سنبل ز پریشانی پرواز من استگل برافروخته شعله آواز من است