Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان توبگردم چون خط شبرنگ بر گرد دهان تو
Ghazal 6503خط شبرنگ با لعل لب جانان زند پهلوزهی ظلمت که با سرچشمه حیوان زند پهلو
Ghazal 6504زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو
Ghazal 6507کشت بی خوشه خجالت کشد از روی درومفکن ای تیغ اجل بر من بیدل پرتو
Ghazal 6512از سر کوی قناعت به در شاه مروچون خسیسان ز پی مال و زر و جاه مرو
Ghazal 6520چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟که شد ز تنگدلی غنچه گلستان بی تو
Ghazal 6521شکفتگی نشود سبز در چمن بی توبه اشک شمع زند غوطه انجمن بی تو
Ghazal 6522زبان چو پسته شود سبز در دهن بی توگره چو نقطه شود رشته سخن بی تو
Ghazal 6523ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو
Ghazal 6541در خون نشست لاله ز چشم سیاه توگل گوشه گیر گشت ز طرف کلاه تو
Ghazal 6545ای دل گشاد کار خود از آن و این مجواین قفل را کلید ز هر آستین مجو
Ghazal 6548خط بر عذار ساده نباشد مباش گودرد آشنای باده نباشد مباش گو
Ghazal 6549از اهل حق اگر نظری یافتی بگوبی خون دل اگر گهری یافتی بگو
Ghazal 6550شد رعشه پیری پر و بال طلب تویک جو نشد افسرده ز کافور تب تو
Ghazal 6555خامش گویا بود چشم سخنگوی تونقطه بسم الله است خال بر ابروی تو
Ghazal 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماهخط به چشم بی سوادان می کند عالم سیاه
Ghazal 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناهنیست پروا طفل زنگی را ز پستان سیاه
Ghazal 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاهمی نماید آنقدر روشن شراب صبحگاه
Ghazal 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداختهپیش هر ویرانه گنج شایگان انداخته
Ghazal 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟یا قیامت بر سر خاک شهیدان آمده
Ghazal 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایدهدر زمین شور تخم انداختم بی فایده
Ghazal 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گرهسرو موزون از درختان بیشتر دارد گره
Ghazal 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتادهکه از بی روغنی ها در چراغم آتش افتاده
Ghazal 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش دهچشم بیمار بگیر و دل بیمارش ده
Ghazal 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلودهدست در گردنم انداخت شراب آلوده
Ghazal 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟این سپندی است که مرگ بسی آتش دیده
Ghazal 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفتههمای از سر این مشت استخوان رفته
Ghazal 6613از اشک ماست پاکی دامان صبحگاهاز آه سرد ماست رگ جان صبحگاه
Ghazal 6614در جسم خاکسار مرا جان سوختهباشد سفال تشنه و ریحان سوخته
Ghazal 6616ای عالم از ظهور صفاتت عیان شدهبست و گشاد دست تو دریا و کان شده