Saib Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هشیار زیستن نه ز قانون حکمت استدر کارخانه ای که نظامش به غفلت است
Ghazal 1879آن بلبلم که باغ و بهارم دل خودستآن طوطیم که آینه دارم دل خودست
Ghazal 1891پیش کسی که درد به درمان برابرستهر خنده ای به زخم نمایان برابرست
Ghazal 1912آب حیات شبنم آن روی چون گل استعنبر خمیر مایه آن زلف و کاکل است
Ghazal 1950نه تخت جم، نه ملک سلیمانم آرزوستراهی به خلوت دل جانانم آرزوست
Ghazal 1978خال تو ریشه در شکرستان دوانده استاز خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Ghazal 1996ابر بهار گلشن رخسار، آینه استآتش فروز شعله دیدار، آینه است
Ghazal 2042امید دلگشاییم از ماه عید نیستاین قفل بست گوش به زنگ کلید نیست
Ghazal 2068از حسن خلق رتبه همت زیاده نیستدست و دل گشاده چو روی گشاده نیست
Ghazal 2103گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفتدریا به هیچ و پوچ حسابت نمی گرفت
Ghazal 2118در عالم فانی که بقا پا به رکاب استگر زندگی خضر بود نقش بر آب است
Ghazal 2178در زیر فلک نیست اگر همنفسی هستدر پرده غیب است اگر دادرسی هست
Ghazal 2179هر خال ترا زیر نگین ملک جمی هستدر هر شکن زلف تو بیت الصنمی هست
Ghazal 2180با ما سبب کینه گردون دغا چیست؟تقصیر چه و جرم کدام است و خطا چیست؟
Ghazal 2194در ظاهر اگر پشت به من همچو کمان داشتلیک از ته دل روی توجه به نشان داشت
Ghazal 2246تا نافه زلف مجلس آراستآهوی حواس، دشت پیماست
Ghazal 2253لطف بتان جانگدازتر ز عتاب استشبنم این باغ تلختر ز گلاب است
Ghazal 2254حلقه گوش تو گوشواره صبح استخال بناگوش تو ستاره صبح است
Ghazal 2261غباری بجا از زمین مانده استبخاری ز چرخ برین مانده است
Ghazal 2270به داغ عشق نباشد مرا جگر محتاجبه آفتاب ز خامی بود ثمر محتاج
Ghazal 2294آفاق را کند به نفش مشکبار صبحباشد بهار عنبر شبهای تار صبح
Ghazal 2295از بس مکدرست درین روزگار صبحاز دل نمی کشد نفس بی غبار صبح
Ghazal 2334وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرداین غبار از خاطر من دامن صحرا نبرد
Ghazal 2362دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کردکبک من در چنگل شهباز خود را جمع کرد
Ghazal 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرداینقدر شد دانه خود را جدا از کاه کرد
Ghazal 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرداز دهان موج بیتابانه صد خمیازه کرد
Ghazal 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خوردعشق را سر رشته تدبیر بر هم می خورد
Ghazal 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد
Ghazal 2479حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کردهاندچشمه آیینه را خسپوش جوهر کردهاند
Ghazal 2517زلف مشکینت دهان شانه پر عنبر کندسرمه خاموش را چشمت زبان آور کند