Ghazal 2399

این جواب آن غزل صائب که راقم گفته استتیغ دایم آب در جو دارد و خون می خورد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2447

بر زمین از ناز زلف او چو دامان می‌کشدبوی پیراهن سر خود در گریبان می‌کشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2479

حُسن را پوشیده در خط چون عنبر کرده‌اندچشمه آیینه را خس‌پوش جوهر کرده‌اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2518

عشق خوش سودا کف بی مغز را عنبر کندآه را ریحان، سرشک تلخ را گوهر کند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2521

جلوه ای سرکن که خون از چشم بلبل سر کنداشک شبنم بی حجاب از دیده گل سر کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2600

رهنوردانی که چون خورشید تنها می رونداز زمین پست بر اوج ثریا می روند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2614

ای خط بیرحم ازان عارض دمیدن زود بودآن گل نشکفته را نادیده چیدن زود بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2636

چند دستم شانه زلف پریشانی بود؟آرزو در سینه من چند زندانی بود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2640

حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2684

دل به دشمن چون ملایم شد مصفا می‌شودسنگ با آتش چو نرمی کرد مینا می‌شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2686

هرکه می‌گردد ز اهل ذکر، دانا می‌شودخاک چون تسبیح شد بینا و گویا می‌شود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2710

عاقبت کار نظربازان به سامان می شودگرد مجنون سرمه چشم غزالان می شود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2743

صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهدصبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2777

نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفیدز استخوان بیگناهان است این زندان سفید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2792

مبادا بر سر من سایه بال هما افتدکز این ابر سیه آیینه دل از صفا افتد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 2800

مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2868

نگاه آشنا در چشم او بیگانه می گرددمسلمان کافر حربی درین بتخانه می گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2895

سر منصور بار آن تیغ بی‌زنهار می‌آردنهالی را که خون آبش بود سربار می‌آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2994

به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازدزگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 2995

جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3044

زسوز دل مرا از چشم گریان دود می خیزدازین دریا به جای ابر نیسان دود می خیزد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3125

اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشدنپیچد ناله در هر دل که کوه غم نمی باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3164

زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماندز آهو نافه، گفتار از سخن پرداز می ماند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3186

کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟نیاید از ده انگشت آنچه تنها از زبان آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3238

زدل زنگ کدورت چشم خونپالا نمی شویدکه سبزی را می گلرنگ از مینا نمی شوید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3244

آن که از عمر سبکسیر وفا می طلبدلنگر از سیل و اقامت ز هوا می طلبد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3308

در خور مزد فلک کار به آدم داردخوردن نعمت عالم غم عالم دارد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3311

رهرو عشق چه پروای مغیلان دارد؟بیخودی در ته پا تخت سلیمان دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3333

جان کس از دیدن آن سیب زنخدان نبرداین ترنجی است که بر هر که خورد جان نبرد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3334

از سری جوی سعادت که ز دولت گذردتن به خواری دهد از افسر عزت گذرد

Saib TabriziGhazal2 min