Ghazal 3197

درین صحرا که یارب از پی نخجیر می‌آید؟که آهو بی‌محابا در پناه شیر می‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3200

شود پاک از گنه هر کس به کوی عشق می آیدکه آن دریای بی پایان به جوی عشق می آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3201

که بر بالین من با قامت چالاک می آید؟که آه از سینه ام بیرون گریبان چاک می آید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3202

به آسانی به روی زرد ما کی رنگ می آید؟به دور ما می لعلی برون از سنگ می آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3206

بغیر از دل مصاف عشق دیگر از که می آید؟زدن بر قلب آتش چون سمندر از که می آید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3208

گران گشتم به چشمش بس که رفتم بی‌طلب سویشمرا از پای نافرمان چه‌ها بر سر نمی‌آید!

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3211

ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آیدرسانم گر به آب این خاک را، نم برنمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3213

خیال او به تدبیر از دل من برنمی‌آیدکه هرگز خارخار از دل به سوزن برنمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3223

زدل رم می کند، چشم بلاجو این چنین بایدنمی گردد به مجنون رام، آهو این چنین باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3226

نکویان را عتاب و لطف با هم یار می‌بایدزبان تلخ با لب‌های شکربار می‌باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3227

قبول عشق سرکش را دل دیوانه می بایدکه تاج خسروان را گوهر یکدانه می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3231

دل عاشق کی از هر نسخه وصف الحال بگشاید؟مگر گاهی زدیوان قیامت فال بگشاید

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3233

گره تا کی ز ابروی سخن پرداز نگشاید؟در رحمت به رویم چند آن طناز نگشاید؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3241

دل سودازده در طره دلدار افتادگل بچینید که دیوانه به بازار افتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3242

هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاددو جهان یکقلم از طاق دل او افتاد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3250

کور باد آن که ز روی تو نظر می‌پیچدسر مبادش که ز شمشیر تو سر می‌پیچد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3253

نفس از توبه صادق دم عیسی گردددست از بیعت تقوی ید بیضا گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3255

پنبه گوشم اگر پنبه مینا گرددمستی باده گلرنگ دو بالا گردد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3257

سخن عشق محال است مکرر گرددبحر در هر نفسی عالم دیگر گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3281

سر ارباب جدل خرج زبان می‌گرددرگ گردن چو قوی گشت سنان می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3282

راست آزرده کی از زخم زبان می‌گردد؟تیر کج باعث آرام نشان می‌گردد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3287

کوه در بادیه شوق کمر می‌بنددخاک چون آب روان بار سفر می‌بندد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3290

کلفت از سینه می ناب برون می آردگرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3294

می در آن لعل گهربار تماشا داردآب در گوهر شهوار تماشا دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3296

از ترشرویی ما خاک چه پروا دارد؟می اگر سرکه شود تاک چه پروا دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3301

شوق من سرکشی از زلف معنبر داردآتشم بال و پر از دامن محشر دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3302

سخنی کز دل بیتاب بود پرداردنامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3314

از بتان شسته عذاری که حجابی داردچشم بد دور که خوش عالم آبی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3315

لب لعل تو اگر جام شرابی دارددل ما نیز نمک خورده کبابی دارد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3325

پاس اندوه دل تنگ نگه می داردشیشه ما طرف سنگ نگه می دارد

Saib TabriziGhazal1 min