Ghazal 3443

دل ازان دورتر افتاده که واصل باشدیار وحشی تر ازان است که در دل باشد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3464

دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3476

به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3484

عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3486

عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3490

عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3492

دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3493

بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3494

کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3502

از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3506

تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدندهمه گلهای چمن در پس دیوار شدند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3513

عشرت روی زمین بی سر و پایان دارنددخل بی خرج اگر هست گدایان دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3514

شیشه هایی که درستی ز شکستن دارندپشت بر کوه ز سنگینی دشمن دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3517

بد درونان که به همواری ظاهر سمرندهمه چون آب تنک، پرده سنگ خطرند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3523

ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشنداز بخیلی به قلم آب ز دریا نوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3524

غافلان رطل گران را به دو دم می نوشندعاقلان آب ز دریا به قلم می نوشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3537

رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکندهیچ کس غنچه پیکان به نفس وا نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3539

غم محال است که تدبیر دل من نکنداین نه برقی است که دلسوزی خرمن نکند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3545

کاهلانی که درین ره به هوس می آینددو قدم راه نپیموده به پس می آیند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3546

چه بهشتی است که آن بند قبا بگشاینددر فردوس به روی دل ما بگشایند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3549

هرکه خامش شود از حادثه آزاد بودخنده کبک دلیل ره صیاد بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3550

دل اهل نظر آن به که گرفتار بودصحت چشم در آن است که بیمار بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3554

بنده حسن خداداد شوم همچو کلیمآتش داغ من از مجمره طور بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3556

دانه خال تو روزی که مرا در دل بودحاصل روی زمین از من بی حاصل بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3557

می روشن گهران چهره گلفام بودنقل صاحب نظران چشم چو بادام بود

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3558

دست و دامن چه سزاوار عطای تو بود؟ظرف دریوزه کند هرکه گدای تو بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3566

دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3569

باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3570

باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3581

جگر تشنه محال است که سیراب شودگر عقیق لب او در دهنم آب شود

Saib TabriziGhazal1 min