Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
مروت نیست جرم بوسه دزدان را نبخشیدنکه بس باشد قصاص این گناه سهل، لرزیدن
Ghazal 6213به دامن برگ عیش از داغ پنهان می توان چیدنگل از گلهای خوشبو در گریبان می توان چیدن
Ghazal 6218دلا چون ذره زین وحشت سرا آهنگ بالا کنسرشک گرمرو را شمع بالین مسیحا کن
Ghazal 6221چو تیغم پهلوی خود جای ده جوهر تماشا کنبکش دست نوازش بر سرم دیگر تماشا کن
Ghazal 6222سفر نزدیک شد، فکر اقامت را ز سر وا کنمهیای وداع آشیان شو، بال و پر وا کن
Ghazal 6225به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کنچو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن
Ghazal 6228نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب مننخواهد ماند در بیرون در بوی کباب من
Ghazal 6230نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند منبه فریاد آورد دریای آتش را سپند من
Ghazal 6237نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال منز انگشت اشارت بیش می کاهد هلال من
Ghazal 6246به جز خالش که خط عنبرین فام آورد بیرونکدامین دانه را دیدی ز خود دام آورد بیرون؟
Ghazal 6248منه زنهار ای غافل ز حد خود قدم بیرونکه ریزد خون خود صیدی که آید از حرم بیرون
Ghazal 6250چو آید از چمن آن یوسف گل پیرهن بیرونگل از دنبالش آید چون زلیخا از چمن بیرون
Ghazal 6253اگر پوشیده گردد دیگران را تن ز پیراهنتن سیمین جانان می شود روشن ز پیراهن
Ghazal 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Ghazal 6262در دل سخت تو نتوان به سخن جا کردننتوان غنچه پیکان به نفس وا کردن
Ghazal 6278چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن
Ghazal 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Ghazal 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
Ghazal 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کنازین خرابه چو سیلاب رو به دریا کن
Ghazal 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن
Ghazal 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن
Ghazal 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Ghazal 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Ghazal 6345صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من
Ghazal 6351شده است در همه عالم سمر غریبی مندویده است به هر رهگذر غریبی من
Ghazal 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Ghazal 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان
Ghazal 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن
Ghazal 6372دل را به آتش نفس گرم آب کنای غافل از خزان گل خود را گلاب کن
Ghazal 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن