Ghazal 3885

کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3889

به زیر چرخ مقوس که جاودان ماندکدام تیر شنیدی که در کمان ماند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3900

فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3903

فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 3906

هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3939

بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3943

کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4009

ز سینه ام نفس خوش برون نمی آیدنسیم خلد ز آتش برون نمی آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4051

از بهر دل چه رنج عبث سینه می بردآیینه دان چه فیض ز آیینه می برد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4055

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4095

از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 4097

زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4098

تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4101

تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4136

آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TabriziGhazal1 min