Works
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کنببند در به رخ کاینات و وحدت کن
Ghazal 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Ghazal 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Ghazal 6345صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من
Ghazal 6351شده است در همه عالم سمر غریبی مندویده است به هر رهگذر غریبی من
Ghazal 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Ghazal 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان
Ghazal 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن
Ghazal 6372دل را به آتش نفس گرم آب کنای غافل از خزان گل خود را گلاب کن
Ghazal 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن
Ghazal 6388بارست خنده بر دل کلفت پرست منپر خون بود دهان گل از پشت دست من
Ghazal 6391همچشم آبله است دل اشکبار مندر پرده دل است گره نوبهار من
Ghazal 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من
Ghazal 6398از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من
Ghazal 6406هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن
Ghazal 6420از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن
Ghazal 6437ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن
Ghazal 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او
Ghazal 6455زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او
Ghazal 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تواز سبکروحی مگر بر خاک افتد تیر تو
Ghazal 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت میزند خون بهار از جوش تو
Ghazal 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو
Ghazal 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو
Ghazal 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو
Ghazal 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو
Ghazal 6504زمین از اشک پرشورم به طوفان می زند پهلوز آب گوهره ساحل به عمان می زند پهلو
Ghazal 6506برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او
Ghazal 6508نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو
Ghazal 6514بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو
Ghazal 6516ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو