Отдельное стихотворение 124

سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 125

ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 126

هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 127

حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 128

بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 129

اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 130

ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 131

جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 132

جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 133

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 134

در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 135

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 136

زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 137

ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 138

در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 139

سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 140

غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 141

ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 142

زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 143

شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 144

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 145

سرو را از جلوه مستانه از جا می‌بردخنده او تلخ‌کامی را ز صهبا می‌برد

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 146

عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌بردجذبه خورشید شبنم را به بالا می‌برد

Саиб Тебризи1 мин
Отдельное стихотворение 147

اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است

Саиб Тебризи1 мин

Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.