О природе
نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Касыда 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Стихотворение 1به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صفِ باغ است صاحب هنریست
Стихотворение 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Стихотворение 12بارید ابر بر گل پژمردهای و گفتکاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم
Стихотворение 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Стихотворение 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
Стихотворение 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Стихотворение 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری
Стихотворение 27شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان، برگی گریزان
Стихотворение 28بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتشکه بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت
Стихотворение 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Стихотворение 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Стихотворение 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Стихотворение 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Стихотворение 51بلبلی شیفته میگفت به گلکه جمال تو چراغ چمن است
Стихотворение 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Стихотворение 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Стихотворение 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Стихотворение 62در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست
Стихотворение 74سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Стихотворение 78به جغد گفت شبانگاه طوطی از سرِ خشمکه چند بایدت اینگونه زیست سرگردان
Стихотворение 82اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Стихотворение 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.