О природе
چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Газель 302مطرب، مهل که محنت و غم قصد جان کندراهی سبک بیار، که رطلم گران کند
Газель 318مردم شهرم به میخوردن ملامت میکنندساقیا، می ده، بهل، کایشان قیامت میکنند
Газель 321ز دور ار ترا ناتوانی ببیندتنی مرده باشد، که جانی ببیند
Газель 322آنرا که چون تو لاله رخی در سرا بودمیلش به دیدن گل و سوسن چرا بود؟
Газель 324همیشه تا تن من برقرار خواهد بودبه کوی عشق دلم را گذار خواهد بود
Газель 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Газель 337دل به خیالی دگر خانه جدا کرده بودورنه چنان منزلی از چه رها کرده بود؟
Газель 339به سر زلف سیه دوش گره برزده بودخلق را آتش سوزنده به دل در زده بود
Газель 342عشق همان به که به زاری بودعزت عشق از در خواری بود
Газель 347آن فروغ دیده و آن راحت دل میرودرخت بردارید، همراهان، که محمل میرود
Газель 374نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسیدگل به باغ آمد و دردش به دوایی برسید
Газель 376دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسیددودم به دل برآمد و آتش به جان رسید
Газель 377ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Газель 379به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔچون خورببردی از بر من دل، بخوردی از دل من بر
Газель 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Газель 411اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
Газель 413گر تو گل چهره در آیی به چمن مست امروزما بدانیم که در باغ گلی هست امروز
Газель 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Газель 417در وفا داری نکردی آنچه میگفتی تو نیزتا به نوک ناوک هجران دلم سفتی تو نیز
Газель 420به رخ شمع شبستانم تویی بسبه قامت سرو بستانم تویی بس
Газель 421ای صبا، یار مرا از من بییار بپرسزارم، او را ز من شیفتهٔ زار بپرس
Газель 422ای صبا، از من آشفته فلان را میپرسمینشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس
Газель 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.