О природе
داد سیلِ گریهٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را
Газель 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بیتابی چراغان کرد کوهِ طور را
Газель 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Газель 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Газель 72هر خسی قیمت نداند نالهٔ شبخیز راخسروی باید که داند قدر این شبدیز را
Газель 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Газель 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را
Газель 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Газель 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Газель 87غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را
Газель 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
Газель 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Газель 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Газель 94از سیهبختی نگردد دیده گریان برق رامیشود ز ابرِ سیه آیینه رخشان برق را
Газель 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Газель 1000شاهد مستوری گل قطره شبنم بس استچهره مریم دلیل عصمت مریم بس است
Газель 1002باده مرد افکن من معنی روشن بس استساغر و مینای من کلک و دوات من بس است
Газель 1003مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است
Газель 1004گر نباشد در نظر لیلی مرا هامون بس استنقش پای ناقه برگ عیش این مجنون بس است
Газель 1006گردش پرگار ما را حلقه مویی بس استمرکز سرگشتگی ها خال دلجویی بس است
Газель 1008جان روشن را جهان در چشم بینا آتش استشبنم بی تاب را گل در ته پا آتش است
Газель 1014از زمین آرامش و از آسمان جولان خوش استنقطه پا بر جا خوش و پرگار سرگردان خوش است
Газель 1017از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ استدیده قربانی از خواب پریشان فارغ است
Газель 1019در دل هر کس بود درد طلب در منزل استآب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.