Газель
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
آه میباشد مسلسل خاطرِ افگار رادر درازی نیست کوتاهی شبِ بیمار را
Газель 63چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بیتابی چراغان کرد کوهِ طور را
Газель 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را
Газель 75ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامیکِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را
Газель 82صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را
Газель 83غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را
Газель 85من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟
Газель 91چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را
Газель 99نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را
Газель 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Газель 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Газель 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Газель 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را
Газель 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
Газель 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Газель 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Газель 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
Газель 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Газель 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Газель 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Газель 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا
Газель 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
Газель 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
Газель 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا
Газель 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا
Газель 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مراکشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا
Газель 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Газель 212در شکایت ریختی دندان نعمت خواره راکهنه کردی در ورق گردانی این سی پاره را
Газель 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را
Газель 218هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامیدهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را