شد دلم صد پاره و چون لاله بر هر پاره‌ایسوختم داغی ز عشق آتشین‌رخساره‌ای

شد دلم خون تا شود فارغ ز سودای بتانوه که دارد باز هرسو قصد او خونخواره‌ای

بهر درمان درد سر دادن طبیبان را چه سودچون مریض عشق جز مردن ندارد چاره‌ای

گر ز بی‌دردی بود غافل ز من آن هم خوش استتا به کام دل کنم در روی او نظاره‌ای

بهر آزارم رقیب آن تندخو را تیز کردآهنی افروخت آتش بهر من از خاره‌ای

حیرت حال من انجم را ز گشتن باز داشتتا نماند غیر اشکم کوکب سیاره‌ای

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. نی فضولی راست سر منزل سر کویت همینسر بدان جا می‌نهد هر جا که هست آواره‌ای

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О любви