Хумам Табризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
یک جوهر روشن است جان من و توآگه نشود کس ز نهان من و تو
Газель 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Рубаи 99گه رهزن و گاه رهنمون میآییگاهی ز درون گه ز برون میآیی
Газель 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Газель 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Газель 118اشتیاقی به مرادی نفروشد درویشور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش
Газель 124ما میرویم داده تو را یادگار دلنازک بود حکایت دل زینهار دل
Газель 127چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
Газель 139کجا روم که کمند تو میکشد بازمضرورت است که با دیگری نمیسازم
Газель 157نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
Газель 165عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
Газель 168ای سواد زلف تو سودای منروی تو خورشید مهرافزای من
Газель 177اگر نه روی تو باشد کجا برم دنییتویی خلاصه دنیی و کس نگوید نی
Газель 186توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
Газель 187شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری
Газель 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Газель 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Газель 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Газель 217ای منزل مبارک میبخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
Газель 17در پی آن میدوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست
Газель 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش
Газель 163در باغ چو بالایت سروی نتوان دیدنصد سرو فدا بادا هنگام خرامیدن