Хумам Табризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
مباد دل ز هوای تو یک زمان خالیکه اعتبار ندارد تنی ز جان خالی
Газель 206الا ای ماه کنعانی برآ از چاه ظلمانیبه مصر عالم جان شو، نشین آنجا به سلطانی
Газель 209به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی
Газель 218برای دیدن رویت خوش است بیناییز بهر نام تو آید به کار گویایی
Газель 220گلستانی و ما مستان بوییچه باشد گر بیابم آرزویی
Газель 2با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمانشکن نگارا
Рубаи 2جهدی بنما تا بشناسی حق راکانجا نخرند غلغل و بقبق را
Рубаи 3ای هجر تو خون کرده جگر یاران رااز وصل تو شادی دل غمخواران را
Газель 5داشتم روزی نگاری یاد میآید مراهر زمان از یاد او فریاد میآید مرا
Рубаи 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Маснави 8علم باید که ره نمای بودنه فضولی شره فزای بود
Газель 9چشم مستش دوش میدیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب
Рубаи 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Мафрад 11هر گه که دلم ز ره بیفتدنور رخ تو دلیل گردد
Мафрад 15ز ذوق یار ملامتگران چو بیخبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته مینگرند
Газель 16بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست
Мафрад 18به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند
Газель 18کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست
Рубаи 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Рубаи 24تبریز نکو و هر چه ز آنجاست نکوستمغزند و مپندار تو ایشان را پوست
Газель 25حسن تو را ممالک دلها مسخر استمقبل کسی که وصل تو او را میسر است
Газель 26رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Рубаи 26ای حور سرشت هیچ چیزت بد نیستوز حسن تو ماه را یکی از صد نیست
Газель 27بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است
Мафрад 28ای سواد نامهات نور سواد دیدهامتازه جانی یافتم تا نامهات را دیدهام
Рубаи 29چون زرد شد از رنج گل رعنایتشد رنج خجل ز روی شهرآرایت
Газель 31به شب ماهی میان کاروان استکه روی او دلیل ساربان است
Рубаи 31ای عرصه تبریز زیانت مرسادآسیب زمان به مردمانت مرساد
Мафрад 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Рубаи 32این سنگ که از آب روان میگرددپیوسته بسان آسمان میگردد