Ирадж Мирза · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شب عید عُمَر به قول زنانمن در این خانه بودهام مهمان
Кыта 14فکرِ شاهِ فَطِنی باید کردشاهِ ما گُنده و گول و خِرِف است
Отдельные бейты 17به انگشتان پا از زیر کرسیز کس ها کردهام احوال پرسی
Кыта 18دیده ام من رُبعِ مَسکون را، برادر جان من!در تمام ربع مسکون این چنین کون هیچ نیست
Касыда 19پدرش گفته که با من ننشیند پسرشمُردَم از غصّه خدا مرگ دهد بر پدرش
Кыта 21این جهان پیش راد مردِ حکیمهست محنت فزایِ غم آباد
Маснави 22داشت عباس قلی خان پسریپسر بی ادب و بی هنری
Маснави 23ای بیخرد اعتمادِ تُجّاردست از حرکات زشت بردار
Касыда 23نه عاقل است که دارد در این سرایِ رحیلقصّیر عمرِ خود اندر امید هایِ طویل
Кыта 23گفت استاد مبر درس از یادیاد باد آنچه به من گفت استاد
Касыда 27شکوه بر چرخ برند از دشمنعجبا چرخ بُوَد دشمن من
Касыда 33خوش آن که او را در دل بود وِلایِ علیکه هست باعث رحمت به دنیی و عقبی
Кыта 34رنج کشد مادر از جفای پسر لیکآنچه کشیدست هیچ رنج نداند
Кыта 39نَعوذُ بِاللَّه از آن قطرههای دیدهٔ شیخچه خانهها که از این آبِ کم خراب کند
Кыта 42یک وجب ساخته آخر نشود قبرِ حکیمشاید از خود دو سه پارک دگر آباد کنند
Кыта 50گفت شوریده به من تهینت عید ز فارسگشت از تهنیت او به من این عید سعید
Кыта 54باز چون جوجه ماکیان بینداز پی صید برگشاید پر
Кыта 58پسر، رو قدر مادر دان که دایمکشد رنج پسر بیچاره مادر
Кыта 61گویند ماکیان را باید گرفت و کشتگر بر خلاف رسم کند نغمۀ خروس
Кыта 66گویند که انگلیس با روسعهدی کردست تازه امسال
Кыта 70بر سر سفرۀ سپهسالارجوجهها را کباب میبینم
Кыта 73مستوفی کل قصۀ چل طوطی شدامسال چرا حکایت خلعتِ من
Кыта 74گویی که تو رُسوایی من با تو نیامیزمرسوا تو مرا کردی نزد همه مرد و زن
Кыта 78آمد مرا دو هدیه چو دو قرص مهر و ماهبا نامهای دو چون دو طبق گوهر ثمین
Кыта 81زنقحبه چه میکُشی خودت رادیگر نشود حسین زنده
Кыта 83روز قتل ابن ملجم لعنت الله علیهدوستان بودند مهمان کمال السلطنه
Кыта 85ای وثوق الدوله آمد فصل دیفصل دی آمد وثوق الدوله ای
Отдельные бейты 1اَمرَدی رفت تا نماز کندکرد کون سفید خود بالا
Отдельные бейты 2کو خدا کیست خدا چیست خدابی جهت بحث مکن، نیست خدا
Газель 2روزگار آسوده دارد، مردم آزاده رازحمتِ سِندان نمیآید درِ بگشاده را