Ирадж Мирза · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
صبحدم کاین طایر چرخ آشیانآفتابی گردد از بالای کوه
Газель 4خواهم که دهم جان به تو، میلِ دلم اینستترسم که پسندت نشود، مشکلم اینست
Рубаи 4دیدیم بسی چون تو درین عمر قلیلکز کبر، چو پشه بود، در چشمش، پیل
Касыда 5چشمم سپید شد به رَهِ انتظارِ اسبپیدا نشد ز جانب سوران سوارِ اسب
Рубаи 6دیروز چه گُلهای جهانافروزیامروز چه سرمای گلستانسوزی
Маснави 8بچهای با شعور با فرهنگبود با بختِ خود همیشه به جنگ
Маснави 9بود شیری به بیشهای خفتهموشکی کرد خوابش آشفته
Касыда 10نقاب دارد و دل را به جلوه آب کندنعوذباللّه اگر جلوه بی نقاب کند
Газель 11تا بر سر است سایهٔ شهزاده ایرجمگویی مگر به تاج فریدون مُتَوَّجَم
Кыта 12وزیر خمسه اگر وجهِ قبضِ من ندهدبه حق خمسهٔ آل عبا که بَد کردهست
Маснави 13باز برتافت به عالَم خورشیدبر رخِ خلقِ جهان تیغ کشید
Кыта 15دانی که چرا طفل به هَنگامِ تَوَلّدبا ضَجّه و بی تابی و فریاد و فَغان است
Газель 16باز روز آمد به پایان، شامِ دلگیر است و منتا سحر سودایِ آن زلفِ چو زنجیر است و من
Кыта 16هر کس ز خزانه بُرد چیزیگفتند مَبَر که این گُناه است
Касыда 17تا شهنشاهِ جهان گردید مهمانِ وزیرمتّفق دید آسمان بختِ جوان با رایِ پیر
Кыта 17ای هم سفر عزیز من مَجدافکارِ تو خنده آورنده است
Кыта 24اگر شاه معزول رفت از جهانولی عهد منصوب پاینده باد
Кыта 26قصّه شنیدم که بوالعَلا به همه عمرلَحم نخورد و ذَوات لَحم نیازرد
Кыта 27به قدر فهم تو کردند وصف دوزخ راکه مار هفت سر و عقرب دو سر دارد
Касыда 29مُردم از حسرتِ آهورَوِشان و رَمِشانمی ندانم به چه تدبیر به دام آرمشان
Касыда 34چندی گُزیده یار ز من دوریافزوده شور بختِ مرا شوری
Маснави 35هرچه گویی تو طبیعی میگویبیشتر زانچه طبیعی است مجوی
Кыта 35ای راد خدیوِ عدلپرور بنگرطفلی بودم آب به گوشم کردند
Кыта 36بر سردر کاروان سراییتصویر زنی به گچ کشیدند
Кыта 37ستوده طبع وحیدا رسید نامۀ توشد از رسیدنش این جان ناتوان خرسند
Кыта 45یارب این عادت چه میباشد که اهل ملک ماگاه بیرون رفتن از مجلس ز در رم میکنند
Кыта 52این حاکم بی عُرضه به ما اهل خراساندردی نفرستاد و دوا نیز نبخشید
Кыта 55شب در بساط احرار از التفات سردارکنیاک بود بسیار تریاک بود بی مر
Кыта 59چند تو را گفتم ای کمال مخور کیرتا نشوی مبتلا به رنج بواسیر
Кыта 63بشنو که لطیفۀ قشنگی استاین است حقیقت اصلِ معنیش