Шамс Магриби
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تا من زعدم سوی وجود آمده اماز بهر تشهد به شهود آمده ام
Газель 12چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیببدید دیده جان حسن بر کمال حبیب
Газель 13ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوبوی حسن و جمال همه خوبان بتو منسوب
Фахлавийят 14اشنه دردی مبا کر با چه من باکونه دردی مبا کر با چه من با
Газель 14مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراباز آن دو نرگس مست توام مدام خراب
Фахлавийят 15هنو گیتی نبد اج نیستی هستکه بر یان و دلم چویان سرمست
Рубаи 16آن کس که بدو می شنوم می گویموانکس که بدو هرطرفی میپویم
Рубаи 17گنجی که طلسم اوست عالم ماییمذاتی که صفات اوست آدم ماییم
Газель 18ای کائنات ذات ترا مظهر صفاتوی پیش اهل دیده صفات تو به ز ذات
Рубаи 18بر چهره یار ما نقابست جهانبر بحر وجود او حباب است جهان
Газель 19ای از دو جهان نهان عیان کیستوی عین عیان پس این نهان کیست
Рубаи 30از مستی باده گر خروشان بدمیکی ساقی بزم درد نوشان بدمی
Рубаи 33در جمله صور عابد و معبود توییزان روی که هم ساجد و مسجود تویی
Газель 36چون رُخَت را هر زمان حُسن و جمالی دیگر استلاجَرَم هردم مرا با تو وصالی دیگر است
Газель 38آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین استتلخ و ترش همه عالم برما شیرین است
Газель 45از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافتاز میانش بمیان جز کمری نتوان یافت
Газель 49آنکس که دیده در طلب او مسافر استعمریست تا که در دل و جانم مسافر است
Газель 57گوهری از موج بحر بیکران آمد پدیدهرچه هست و بود میباید از آن آمد پدید
Газель 58از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عددوز موج دریای ازل پرگشت صحرای ابد
Газель 72شاه بتان ماه رخان عرب رسیدبا قامت چو نخل و لب چون رطب رسید
Газель 87می حدیثی از لب ساقی روایت می کندباده از سرمستی چشمش حکایت میکند
Газель 104دلا گر دیده ای داری بیا بگشا بدیدارشز رخسار پریرویان ببین خوبی ز رخسارش
Газель 106مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویشکه نیست هیچ حجابی چو من مرا در پیش
Газель 112تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاکولی چه سود که خود را نمیکنی ادراک
Газель 129من که در صورت خوبان همه او میبینمتو مپندار که من روی نکو میبینم
Газель 139خود پرستی پیشه دارد روز و شبهست خود را که ضم گاهی ثمن
Газель 143گنج های بینهایت یافتم در کنج جانکنج جان را بین که چون شد کان گنج بیکران
Газель 150گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنینگفت اگر خواهی مرا بینی برو خود را ببین
Газель 154صفت و شکل و دهانش بزبان هیچ مگوبیقینش چو بدیدی بگمان هیچ مگو
Газель 166چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلیبسان ذرّه شدم در فروغ و تاب تجلی